Kadın

Yerleşik hayata geçemedi kadın
Geçmek de istemedi bir türlü
Yürürken rüzgarı hissetmek
Uzun yollarda sallana sallana yürümek
Evsiz bir gezgin
Bağsız bir yumaktı onunkisi
Yollar uzun ve insanlar karınca misali
Mabetlere girdi içindeki sihirli yüreklere ses verdi
Duyamadı bazıları, bulamadılar kendilerini
Bazıları tutkunun kölesiydi gitar eşliğinde
Kafalar sallanmış ve dökülmüş bir iki su damlacığı
Bazıları içine sinen bir poşet gibiydi
Kafileler birçoktu
Etrafta konaklayacak yer yoktu
Kadın tapınmak için girmemişti mabede
Bakıp geçti
Ellerini sürdü o taştan yapılara
Dokundukça kendini hissetti.

Matarasıydı elindeki sorular
cevapları aradı durdu.
Göğsündeki evi taşıdı
Zihniyle, fikriyle, hissiyle.
Yerleşik hayata geçemedi kadın.
Geçmek de isteyemedi bir türlü.
Ağırdı yükü.
Yerse çamurdan kaygan.
Kadın tapınmak için girmemişti mabede
Seremonileri duyup geçti
Bir daha geçti
Bir daha
Bir.

Ama yerleşik hayata geçemedi kadın.

Taksim

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir