Rastlaşma

Öğle arasına bankaya yetişmeye çalışarak çıktım. Eski evimizin orada bulunan banka.. İşlemden daha fazlasına götürdü beni. eski mahalleme.. ben çocukluğunu güzel hatırlayanlardanım. İlk.. Annem beni alıp götürmüştü evimizin yanında bulunan o mahalleye. Oyun oynayan bir grubun yanına gitmiştik. Herkes yabancıydı tabi başta. İsmimi söyleyip beni tanıttı annem ve hadi hep birlikte oynayın demişti. Sonra da gitmişti. Kaç yaşındaydım. İlkokul 1-2.. beni içlerine almışlardı onlar da. O mahalledeki her arkadaşım ayrı bir karakterdi. Oynadığımız oyunlar.. Körebe, lastik, çember, saklambaç, seksek, istop.. renklisi renksizi.. Ben sokakta oynayan bir kızım. İsmimle dalga geçen bir çocuk vardı hatırladım şimdi. Turbo diyordu bana. Ben de ona kemer diyordum kamerdi adı. Çocukluk işte. Grubumuz kalabalıktı. Ayberk vardı hafif tombul, sempatik. Sude, Simay.. Onlar kemik kadroydu. Evlerine giderdim, çıkmadığım günler beni çağırmaya gelirlerdi eve. Bisiklete binerdik. Hatta bir keresinde arabayla burun buruna gelmiştim. Ucuz atlattım diye çok velveleye vermemiştim ortalığı. aa mahallenin üst kısmında bakkal vardı. Gazoz alırdık ordan. Bedavası çıkan ya arkadaşına ısmarlardı. Ya da bir başka güne saklardı kapağını. Nurdan diye bir çocuk vardı. Evlerinin önünde lastik oynayamaya çok müsait bir alan vardı. bilekte, dizde ve belde lastik olurdu sırayla. Aa bir de çin çan çon oynardık orada. Lastiğe değmeden geçmeye çalışırdın hani. Nayat’ın evinin oradan geçtim bugün dönerken. Onun evi mahalleye bir tık uzaktı. Nayat, deniz kızı.. Yaşı biraz büyüktü benden. Samatya’ya yakındı evimiz. Ermeni birçok arkadaşım oldu bu sebeple.. bunu büyüyünce fark ettim tabi. Linda vardı ismini hatırladıklarımdan.. Çocukken bu ayrımların hiçbir öneminin olmaması.. sokak biraz da bu demek bence. aa mahalleye gelen macuncuyu nasıl unuturum. Yuvarlak macun tepsisi içinde renk renk macunlar.. bir koşu eve.. anne macun alcam para versene. Bir de akşam ezanı okununca eve dönme kuralı. Saatli çıkardım ben dışarı. Kurallarımız vardı. Pınar vardı küt saçlı bir kız. Sinopluydu ona dair hatırladığım tek şey. sonra taşındılar. O yaşımdan bu yaşıma düşünüyorum değişmeyen şeyleri. O zaman da arkadaş edinmeyi severdim. Annem bu özelliğimi ikizi olan teyzeme benzetir hep. Bursa’ya giderken kullandığımız vapurda ortak bir oyun alanı olurdu çocuklar için. Orada çocuklara gidip arkadaş olalım mı dediğimi hayal meyal hatırlıyorum 😀 bir keresinde alman bir kız vardı, onla da arkadaş olmuştuk hal diliyle. Düşünüyorum da şimdi o çocuk arkadaşlarım nerdedirler? Hayat onları nereye getirmiştir? Mutlu mudurlar? Neler yaşamışlardır? Onların hayatlarındaki süremi tamamlamışım sanırım ki tekrar karşılaşmıyoruz. Ama benim o mahalleden geçerken karşılaştığım biri vardı. Çocuk ben. O küçük kız. bugünlere bakarken neler düşünürdü? nasıl büyümek isterdi? ben ona rastladım bugün.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir