Bana Müsade

Yabani bir karga, kendi halinde geliyor yanıma. Bakışıyoruz. Ama sen kargasın. Ve yabanisin. Karanlıksın. Konuşman da hoş değil. Değişmelisin. İçindeki yabaniliği atmalı, olmalı bir güvercin gibi sesin. Bir saka gibi desenin. İçindeki hüznü kederi de at bir kenara. Ama hani sen kargaydın? Neden uymak düzene? Sonra mı sıkılmak ve çok sıkılmak. Nefes alamamak. Sesini tutmak içinde. Kendi dünyandan çıkmak istememek. Ama bu bir dilemma. Bir o kadar da dışarıda dünya. Bir o kadar kaçıp gitmek duygusu, bir o kadar da sıkıp sarmalamak. Tamam törpülenmeli sivrilikler. Ama ya mühürlenmesi dilin..? Böyle değil aslında derken her şey yalan, her şey ispatsız. Yazmak eksik. Mutlu olmak neye biliyor musun? İhtiyaç listesine atılan tiklere. Geceleri uyumadan önce hayal kurmuyor artık. Sıkmak sıkmak huy çıkartırcasına. Karga değişti belki ondan kalemsiz. Tüyleri yoluk. Konuşsana. Ama ses yok, beklemeye de.. iyi şeyler zaman alır demeyin. Bana müsade.

Göz yummak ya da yum gözlerini. Yazmak dert anlatmak, his değil. Pragmatiğim artık. Konuşmak da bir ihtiyaç. Ama ses yok, yabaniyim. Uzaklaşmalı ve aklaşmalı. Sanılanın aksine karanlık ruhum. Bana müsade. Belirsizlik, sizlik. Üzerimde bir şiirsizlik.

Bana müsade.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir